In December 2021 besloten we een wandeling te gaan maken over het strand en door de duinen van het Waddeneiland Terschelling. De rugzak stond die dag ingepakt klaar en we vertrokken al vroeg om de snelboot naar het eiland te halen. Normaal boek ik veel liever de langzame boot, maar in de winter wordt vanwege het aantal passagiers de dienstregeling aangepast en varen veelal alleen de snelboten. Minder capaciteit, maar wel veel sneller varen.

Eenmaal aangekomen op het eiland ontbrak mijn Sony camera in mijn rugtas. Een moment van paniek. Waar had ik de camera laten liggen? Thuis? Of in de geparkeerde auto? Vooral die laatste gedachte was niet echt fijn.

De camera had ik na een lange zoektocht gekocht. De keuze viel, na veel vergelijken met andere merken en types, op de Sony A7RIV. Veel tijd om ze in winkels te gaan vergelijken had ik niet. Mijn tijd werd gevuld met ons gezin, werk en vooral de zorg voor mijn vader die ernstig ziek was. Ook alle maatregelen tegen Corona hielpen niet mee.

In Mei 2021 kwam een eind aan de zorg van mijn vader toen hij 20 Mei in de vroege ochtend overleed in het hospice te Zwolle. Dat we hem daar hebben mogen brengen was, na een flinke discussies met de huisarts assistente een geschenk. Daar kreeg hij de continue aandacht, de zorg en de rust die hij in de weken daarvoor volledig was kwijtgeraakt. Niet dat hij die zorg niet kreeg, nee, integendeel! Maar de zorg die hij thuis nodig had was zo frequent waardoor iedereen steeds zwaarder werd belast. Het was hoog tijd voor continue zorg.

Weken na zijn uitvaart en het leegruimen van zijn huis heb ik enkele winkels bezocht. Bij de een kreeg je een nummer en moest je vanwege Corona in de rij wachten. Daar was geen tijd of aandacht voor een koper die meer tijd nodig had. Bij de laatste stop in Zwolle kreeg ik die aandacht wel. Rustig zitten aan een tafel, op voldoende afstand van andere klanten, met kop thee erbij en mijn laptop. Camera op de tafel met een lens erop en ik had zelf gezorgd voor een SD kaartje voor de proefopnames.

Pas toen ik de camera gekocht had viel het mij op. Dat kleine detail op de lens. [G] van G-Lens. G, van Gait of Gerrit. Ik moest even terugdenken aan de foto’s die ik de dag ervoor had gevonden. Foto’s van mijn vader, zittend bovenop de schouders van zijn collega terwijl ze op een brommer over de kader reden. Het circus trok voorbij en een collega wist dat allemaal perfect met een oude zwart-wit camera vast te leggen.

Mijn vader was ook gek van fotografie in zijn tijd. Alles zwart-wit, want kleur was er nog niet, of te duur. Hij ontwikkelde alle beelden zelf in een kleine doca die hij had gebouwd op onze zolder. Rode lamp aan het plafond, de nodige bakken met chemicaliën, het papier en overige benodigdheden allemaal netjes opgeborgen in een bureau kastje.

Zelf heb ik niet veel zwart-wit opnames gemaakt. De camera’s die ik door de jaren heb gebruikt waren allemaal digitaal, hadden ook verschillende instellingen voor monochroom, maar echt gebruikt heb ik die niet. Ook een echte monochroom camera van Leica heeft me nooit echt aangetrokken om te kopen. Daarvoor zou ik hem veel te weinig gebruiken. Nee, de Sony A7RIV bood een invulling aan veel van mijn interesses en de prijs van die camera was voor mij veel interessanter.

Terug naar die dag dat ik mijn camera vergat. Op het strand heb ik ondanks het onbehagelijke gevoel geprobeerd om het onaangename even te vergeten. Het is niet fijn lopen met paniek in je hoofd, ik was ook veel liever terug gegaan. Maar dat vond ik niet eerlijk naar de rest van het gezelschap en Stitch die inmiddels kwispelend over het strand liep.

We liepen het strand op en ik liet alles van mij af glijden. De omgeving en vooral het licht deden mij goed. Gelukkig had ik mijn iPhone mee en de drone zat ook in mijn tas. Die combinatie maakte het mogelijk om alles eens vanuit een ander perspectief vast te leggen.

De Mini 2 van DJI zoemde door de lucht, over het strand en de duinen. De rest op de grond of in de lucht bleef ongestoord. De drone liet ik vaak in een rechte lijn vliegen en heel rustig alles filmen. Daardoor kon ik hem visueel in de gaten houden en tegelijk van de omgeving genieten. Bij het kruisen van de duinen heb ik hem laten landen. Je moet immers je aandacht bij het vliegende kunnen houden. We vervolgden onze weg dwars door de duinen en het daarachter gelegen gebied.

Terug in West Terschelling werden we op een terras beloond met nog meer gezelschap, mooie verhalen en heerlijke versnaperingen. Het weer bleef die dag ons ook gunstig gestemd. Blauwe lucht met schapenwolkjes alom. De snelboot bracht ons aan het eind van de middag in een snel tempo weer terug naar de haven van Harlingen. Daar aangekomen ontdekte ik dat de camera niet in de auto was achtergebleven. Alle ramen waren ook heel gelukkig. Dus, snel door naar huis.

Eenmaal thuis aangekomen bleek de camera op de leuning van de stoel achtergelaten te zijn. Wellicht in de haast even niet aan gedacht, maar ook helemaal niet op mijn netvlies vastgelegd. Opluchting, hij was er nog. De onzekerheid verdween en een moeheid overviel ons. Strompelend naar bed. Het duurde niet lang voordat we in slaap vielen, na een prachtige dag en wandeling over Terschelling.

Leave a Comment

Your email address will not be published.