Horizontale waterval

Boven de horizontale waterval van de boten naar onze prachtige eilanden zie je door de seizoenen heen een gemêleerd gezelschap rondlopen. Veel mensen zitten binnen achter een boek of een scherm. Je zou kunnen zeggen dat in de winter alleen de die hards zich naar buiten begeven. Deels omdat ze alleen buiten mogen roken, die zie je dan ook vaak in een hoekje staan, verscholen voor de koude snijdende wind.

Door de seizoenen heen veranderd het publiek op het dek. Maar zodra de zon doorbreekt is het genieten, voor iedereen. Wind of geen wind, een plek uit de wind onder de uitgestrekte hemel snel gevonden.

Boven de horizontale waterval staat nooit iets stil. Terwijl het schip zich een weg baant over de horizontale waterval richting de haven beweegt alles mee. De mens, de meeuw, de vlaggen in de wind. Niets staat stil, zelfs niet ieders gedachten.

Velen staren nog een keer terug en wensten gebleven te zijn. Anderen kijken uit naar een thuis. De dieren staren stilletjes mee of kruipen dicht tegen hun baasje aan, op zoek naar een diepe rust.

Snel heen in drie kwartier, maar terug het liefst zo langzaam mogelijk. Onthaasten, boven die horizontale waterval. Kopje soep, broodje erbij of uitgebreid diner. Het kan allemaal. Daarna weer staren richting horizon, nog even genieten, een boek lezen, berichtje sturen en boten kijken.

In tegenstelling tot velen die verlangen naar een zo kort mogelijke overtocht, kan het mij niet lang genoeg duren. In alle seizoenen ben ik er weer, tot we in de haven zijn, op het bovendek. Boven de horizontale waterval.